لوگو
يكشنبه 18 بهمن 1394 | 28 ربيع الثاني 1437

نمایش محتوای شبهه

عبدالله بن سبا كيست؟

وهابيت براي بدنام جلوه دادن مكتب اهل بيت(عليهم السلام)، شخصي به نام عبدالله بن سبا را مطرح كردند و اصرار دارند كه منشأ مكتب شيعه، به فردي به نام ابن سبا مي‌رسد. مبلغان وهابي، اين ادعا را در قالب شبهه در مكان‌ها و زمان‌هاي گوناگون به‌ويژه در ايام حج مطرح مي‌كنند.
×  پاسخ
عبدالله بن سبا فردي افراطي و در دوران حكومت امام علي(عليه السلام)، از اصحاب ايشان بود.[1]پس از مدتي وي از جانب امام علي(عليه السلام) ادعاي نبوت كرد و آن حضرت را خدا خواند.[2]به نقلي ديگر او ادعا كرد كه امام علي(عليه السلام) خداست يا كسي است كه خدا در او حلول كرده است. امام علي(عليه السلام) با شنيدن ادعاهاي او، از وي خواست توبه كند. پس از سه روز كه وي از توبه كردن خودداري كرد، حضرت دستور اعدام او را صادر كرد.[3]بنا به روايت‌هاي ديگر، برخي از اصحاب آن حضرت، با ادعاي توبه كردن عبدالله، نزد امام شفاعت كردند و امام او را به مدائن تبعيد كرد. ولي عبدالله پس از شهادت امام، ادعاي باطل خود را از سر گرفت.[4]
افسانه‌سرايان تاريخ و حديث اهل سنت، عبدالله بن سبا و پيروانش را يهودي زاده‌اي آتش‌افروز معرفي كردند و گفته‌اند: وي عامل اصلي تمام اختلاف‌هاي صدر اسلام در ميان مسلمانان بوده است. براساس اين ديدگاه كه مستند آن داستان‌هاي خيالي فردي مشهور به دروغگويي و جعل، به نام سيف بن عمر تميمي است، تمام اختلاف‌هاي اصحاب واعتراض‌هايي كه به عملكرد عثمان داشتند و نيز جنگ‌هاي امير مؤمنان علي(عليه السلام) با شورشي‌هاي جمل و صفين را عبدالله بن سبا سرپرستي كرده و او عامل اصلي اختلاف ميان اصحاب پيامبر(صلي الله عليه و آله) است. برخي او را مؤسس شيعه مي‌دانند و با اين ادعا، شيعه را وابسته به يهود معرفي مي‌كنند؛ درحالي‌كه اختلاف ميان اصحاب با عثمان و نيز جنگ‌هاي امام(عليه السلام) با اصحاب جمل و صفين و نهروان، بدون هيچ گونه سوء تفاهمي ميان آنها و پس از بارها و ماه‌ها اتمام حجت و فرصت به طرف مقابل در گرفت. اين در حالي بود كه حضرت علي(عليه السلام) به اقدام خود كاملا ايمان داشت و فريب خوردن جمع فراواني از اصحاب و بزرگان صدر اسلام، با توطئه‌هاي يك تازه‌مسلمان يهودي‌زاده، به‌گونه‌اي كه دست به كشتار يكديگر بزنند، بسيار باورنكردني و به روشني، در راستاي توجيه اشتباه اصحاب خطاكار است. در نهايت، مي‌توان اين افسانه سرايي را در راستاي دفاع از نظريه باطل عدالت صحابه و توجيه كارهاي نادرست كساني دانست كه زيربناي مكتب اهل سنت قرار گرفته‌‌اند.[5]
 
[1]. الغارات، ج1، ص199.
[2]. رجال كشي، ص106.
[3]. تحف العقول، ص118؛ انحصال، ج2، ص628؛ مناقب آل أبي طالب:، ابن شهرآشوب، ج1، ص264؛ مشارق أنوار اليقين في أسرار أمير المؤمنين7، ص335؛ الهداية الكبري، ص151.
[4]. شرح نهج البلاغة لابن ابي‌الحديد، ج5، ص7.
[5]. ر.ك: عبدالله بن سبا، علامه سيد مرتضي عسكري.

کلید واژگان: